01::7-11

ช่วงนี้ที่จังหวัดมีงานแข่งขันกีฬาพละศึกษา มีนักกีฬาจากทั่วประเทศมาพักที่โรงเรียนในตัวอำเภอเมืองแทบทุกโรงเรียน เราก็อิจฉาเด็กมันที่ได้หยุดเรียนกันด้วย แต่ก็ไม่รู้จะอิจฉาทำไม ตอนนี้ก็ยังหางานทำไม่ได้นอนอยู่บ้านเฉยๆมาเกือบ3เดือนแล้ว

เรื่องของเรื่องคือวันก่อนนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เห็นพวกนักกีฬาเค้าเดินผ่านหน้าบ้านไป เพื่อไปซื้อของที่7-11 ที่อยู่เลยบ้านเราไปหน่อยนึง ความจริงทั้งๆที่ทางผ่านจากโรงเรียนที่พวกเค้าพักกันก็มีร้านขายของโชห่วยของคนแถวนั้นตั้ง2ร้าน แต่พวกนักกีฬาก็ยังเดินไปที่7-11 ซึ่งอยู่ไกลจากโรงเรียนมากพอสมควร ไอ้เราก็เข้าใจว่าที่7-11มันมีของให้เลือกเยอะกว่าร้านโชห่วยมากมายหลายชนิด เราเองก็ยังปั่นจักรยานไปซื้อที่7-11บ่อยๆ

แต่มันเริ่มสะเทือนใจตรงที่ ร้านโชห่วยร้านหนึ่งที่เราเข้าเป็นประจำตั้งแต่สมัยประถม2 เพื่อไปซื้อขนมสุดฮิตสมัยนั้นอย่าง โอเดงย่า คัมคัม คอร์นพัฟแบบใส่ถาด ที่เดี๋ยวนี้ก็หาไม่เจอแล้ว ก็ได้ปิดร้านไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร แต่สำหรับเราคิดว่าคงเป็น7-11ที่มาเปิดใกล้ๆ

ในเขตตำบลในเมืองของจังหวัดเรา ก็มี7-11เปิดอยู่ถึง5สาขา ไม่เข้าใจว่าทำไมเปิดกันเยอะแยะขนาดนี้ แถมห้างเล็กๆที่มีอยู่ห้างเดียวของจังหวัด ส่วนที่เป็นซุปเปอร์มาร์เก็ต ก็ถูกเทสโก้โลตัสเข้ามาเทคโอเวอร์ เปลี่ยนเป็นตลาดโลตัสแทนอีกด้วย

เดี๋ยวนี้พายายไปเดินตลาดสดก็ไม่ค่อยมีพวกชาวบ้านหาบผักใส่ตระกร้าเข้ามาขายแล้ว รายได้คงไม่คุ้มกับค่าเช่าที่ขาย ตลาดสดก็เลยดูเงียบเหงาไปโดยปริยาย ส่วนที่ตลาดโลตัสไม่ต้องพูดถึง เราเคยเข้าไปตอนประมาณทุ่มกว่าๆ คนเยอะมาก ไม่รู้จะซื้ออะไรกันนักหนา  

ความจริงธุรกิจแบบนี้มีข้อดีตรงที่เป็นการเปิดทางเลือกให้กับผู้บริโภค แต่ข้อเสียของมันก็คือปิดโอกาสทางการค้าขายให้กับผู้คนในท้องถิ่น แล้วเราได้ยินมาจากพ่อเราว่า
“เค้าจะสร้างบิ๊กซีที่บ้านเราด้วยนะ”
เฮ้อ~~ พ่อค้าแม่ขายคงเตรียมหางานใหม่ทำกันได้แล้ว แต่ถ้ายังมีใจรักการค้าก็ควรไปสมัครเป็นพนักงานแถวนั้น อย่างน้อยก็ยังได้เอาของขึ้นชั่งกิโลคล้ายๆอย่างที่เคยทำอยู่ทุกวันนี้ละนะ